Winnen met de minste galopsprongen
Opnieuw een mooie concoursdag in VeeningenDe tweede week van Concours Hippique De Wolden ging donderdag van start met internationale wedstrijden in de Youngster, Small, Medium en Big Tour. Ruiters en amazones uit 27 verschillende landen reden mee in de eerste kwalificatiewedstrijd van deze week in de hoop een plaats te veroveren in de finales die zondag worden verreden. In de ‘Roelie Dekker ring’ streden landelijke ruiters in het L-parcours om de prijzen in een voorronde van de ‘Eurohill Cup’, waarvan de ontknoping eind oktober in Assen plaatsvindt.
Eén van de regionale amazones die op internationaal niveau startte was Maaike Koopman (21). Afgelopen week was ze met vier paarden succesvol. Deze week start ze er drie: ‘Caprilli’, ‘Soraya’ en ‘Condesa’ . Na een foutloze rit met ‘Caprilli’ in de Youngster Tour had ze even tijd om over haar leven met paarden te vertellen. De afgelopen twee jaar heeft Maaike de ‘Masterclass’ in Deurne gevolgd. Deze opleiding tot instructeur heeft ze net afgerond en vanaf nu gaat ze full-time op de handelsstal van haar ouders in Fluitenberg werken. Op dit moment staan daar 7 paarden op stal, waarvan alleen Maaikes lieveling ‘Dominick’ een ‘blijvertje’ is. ‘Het is de bedoeling dat ik de paarden op wedstrijden in de kijker rijd en dat we ze op een gegeven moment verkopen’. Maaike leidt ook jonge paarden op: donderdag startte ze naast haar internationale werk een 5-jarige in het L-parcours en thuis heeft ze een vierjarige in training. ‘Ik vind het leuk om met een jong paard onderaan te beginnen en dan steeds hoger te komen’, zegt ze. ‘Het mooiste is om 1.40 te rijden met een paard dat ik zelf hebt opgeleid’.
Maaike groeide van jongs af aan op tussen de paarden.Ze was er direct dol op. Om uit te vinden of de paardenliefde diep genoeg zat, moest ze van haar ouders eerst naar een manege. ‘Na een jaar was ik dat wel zat, want toen leerde ik niks meer’. Ze kreeg een eigen pony en daarmee begon op zevenjarige leeftijd haar hippische carrière. Wat hoopt ze deze dagen te bereiken? ‘Zondag de finales en als het even kan deze mooi afsluiten’.
In de Medium Tour reed Dennis van den Brink (16) zijn paard ‘Royal Dream’ naar een eerste plaats. Omdat het bedrijf van zijn ouders sponsor was van deze rubriek, mocht Dennis de prijs en de felicitaties in ontvangst nemen van zijn opa. Was dat een speciaal moment voor hem? ‘Ik denk dat opa het wel speciaal vond’, was het antwoord van de nuchtere zestienjarige. En hijzelf? ‘Ach, ik zie opa elke dag’.
Dennis had van zijn vader permissie gekregen om in het parcours wel wat risico te nemen, maar hij mocht het ‘niet te dol maken’. ‘Ik reed een mooi hoog basistempo en ik draaide kort om de hindernissen. Toen ik over de finish kwam bleek dat ik de snelste was. Eigenlijk had ik dat zelf niet door’, aldus de jeugdige ruiter.
Dennis reed pony tot hij op zijn elfde stopte. ‘Ik had er niet zo’n zin meer in. Bij ons thuis is het alleen maar paarden, paarden, paarden’. Dennis vertelt dat hij op elfjarige leeftijd liever met vrienden wilde spelen dan dagelijks een pony trainen. Toen zijn zus Stefanie succes kreeg in de paardensport en overwinningen op haar naam schreef, raakte hij geïnspireerd om de draad weer op te pakken.
Wat zijn ambities zijn? Over deze vraag moest Dennis even nadenken. ‘Zondag de grote prijs pakken’ werd het antwoord. ‘Ik denk wel dat ik een kans maak’.
In de Small Tour stond Michiel Brusse lange tijd met ‘Wresca’ aan de leiding. Dat veranderde toen de Britse Portia Howard in de ring verscheen en met haar paard ‘Macgarveys Choice’ een snellere tijd neerzette. Hoe vond hij dat? ‘Het is nooit leuk om eraf gereden te worden’, glimlachtte Brusse. ‘Ik was voor mijn gevoel heel snel, maar het was dus niet snel genoeg’. Portia won afgelopen week ook eerste wedstrijd in deze rubriek, terwijl Michiel Brusse derde werd. Hoe gaat de ruiter uit Wapserveen voorkomen dat deze Britse amazone hem de komende dagen opnieuw voorbij streeft? ‘Snel rijden en de kortste weg nemen. En een beetje proberen de rust erin te houden. Degene met de minste galopsprongen, die wint het’.
Het karakter van ‘Wresca’ omschreef hij als ‘onstuimig’. ‘Ze is een heel gevoelig dier dat van alles kan schrikken. Haar goede eigenschap is dat ze in het parcours alles geeft. Maar verder is het geen gemakkelijk paard’. Kan zo’n stressgevoelig dier zich wel settelen in de stallen waar de internationale paarden vier dagen moeten verblijven? Brusse: ‘Vorige week had ze het de eerste dag wel moeilijk. Maar daarna is ze tot rust gekomen en deze week gaat het eigenlijk ook wel goed’.
Afgelopen week hadden de EHBO’ers het rustig gehad. Vandaag kwam daar verandering in. Henk Bijl is gedurende het hele concours aanwezig eerste hulp te verlenen, als dat nodig is. Hij vertelt dat er donderdag in het L-parcours aardig wat ruiters ‘van het paard afgingen’. De gevolgen vielen mee. Alleen Judith Vetker had heel veel pech. Nadat zij haar parcours voltooid had, viel zij door onbekende oorzaak van haar paard. Het dier stapte daarbij met zijn voet op haar hand. De prop die in het hoefijzer gedraaid zat veroorzaakte een ernstige beschadiging. Nadat Bijl een wonddrukverband had aangelegd werd de onfortuinlijke amazone per ambulance afgevoerd. Bijl: ‘Jammer voor die amazone. De EHBO moet zo min mogelijk te doen hebben. Als dat zo is, verloopt een evenement goed’.
Spannende ontknoping finale CH De Wolden
Veeningen- De zesde editie van CH De Wolden is ten einde. Met twee weken prachtige paardensport onder een stralende hemel kunnen deelnemers, publiek en organisatie terugkijken op een geslaagd evenement. De finales van de vier internationale rubrieken werden door de deelnemende ruiters en amazones buitengewoon spannend gemaakt. De Youngster- en de Medium Tour werden Nederlandse overwinningen. De trofeeën van de Small- en de Big Tour kunnen in de koffers van hun nieuwe eigenaren meereizen naar Engeland en de Verenigde Staten.
In de Youngster tour ging Rob de Bruyn uit Hooge Mierde samen met ‘Dulf van den Bisschop’ (v. Heartbreaker) er met de eerste prijs vandoor. Harrie Wiering liet hij met een fractie van een seconde achter zich. Rob vertelt: ‘Dulf is een heel scherp paard met een topkarakter. Hoe ouder hij wordt, hoe beter hij wordt’. Hij vervolgt: ‘Ik denk dat de barrage niet sneller kon dan ik ‘m gereden heb’. Rob heeft de afgelopen nachten in zijn vrachtwagen overnacht. Dat was geen zware opgave, want ‘alles is top geregeld, hier’, volgens de Brabander. Zenuwachtig is hij niet geweest voor de finale. ‘Je kunt niet meer doen dan je best. Als je zo goed mogelijk probeert te presteren, hoef je jezelf na afloop niets te verwijten’.
In de Small Tour scoorde de zestienjarige Dennis van den Brink met ‘Ultra’ een foutloze en snelle rit. Het leek onmogelijk om hem te verslaan, maar toch lukte het de Britse Portia Howard om nog sneller te rijden. Ze vertelt na afloop: ‘Ik had de rit van Dennis bekeken en gezien dat hij aan het begin van de rit iets sneller had kunnen starten’. Portia vertrok hierop zelf als een speer en reed zo met ‘Macgarveys Choice’ naar de overwinning.
De 24-jarige Britse amazone vertelt dat zij en haar paard ‘Macgarveys Choice’ een goed team vormen. ‘Ik kan hem helemaal vertrouwen en hij vertrouwt mij’. Volgens Portia kan haar paard snel denken en even snel bewegen. Dat ze zelf ook van wanten weet, blijkt uit het feit dat ze maandag zelf achter het stuur stapt om haar truck met zes paarden via Calais naar Engeland te rijden. Na haar flitsend snelle ritten in het parcours gezien te hebben, is het geruststellend om te weten dat er een snelheidsbegrenzer op haar vrachtwagen zit.
De jeugdige ruiter Dennis van den Brink uit Nijkerkerveen liet ook in de Medium Tour zien dat hij aan talent niets te kort komt. Samen met zijn merrie ‘Royal Dream’ (v. Indoctro) veegde hij de Amerikaanse Callie Scott van het scorebord. Breed lachend kwam hij door de finish, terwijl hij zijn paard enthousiast beloonde.
Nogmaals verscheen Dennis aan de start, ditmaal in de finale van de Big Tour. Hiervoor had hij ‘Royal Queen’ gezadeld. Na een foutloze rit kon hij voor de derde keer deze dag een barrage rijden. Dennis’ zus Stefanie was met ‘Verdi’ net zover gekomen en even leek het erop dat broer en zus de plaatsen één en twee in beslag zouden nemen. De Amerikaanse Cara Raether dook met een snelle rit op ‘Lyonell’ echter tussen hun tijden in en ook Michael Greeve wist zich met ‘Uncle Berry’ vlak achter Dennis te plaatsen. De kaarten leken geschud tot de Amerikaanse Beezie Madden in de ring verscheen. Vakkundig en nog sneller dan Dennis gedaan had, stuurde zij ‘Prima’ over de acht hindernissen. Hiermee schreef zij de Grote prijs van de Wolden op haar naam. ‘She’s a winner’ concludeerde de succesvolle amazone na afloop tevreden.
Dennis van den Brink verklaarde er niet erg zwaar aan te tillen dat hij op de valreep verslagen was. ‘Beezie is zo’n professional, Ze heeft de hele wereld gezien, was derde op de Olympische Spelen. Haar paard is al wat ouder. Ik ben pas zestien en mijn paard is acht. Eigenlijk ben ik wel trots op mezelf’. Hoe komt Dennis na de zomervakantie op school de klas binnen? Dennis: ‘Ik denk dat de rest van de klas niet zo veel idee heeft van wat hier is gebeurd’. Gaat hij het vertellen? ‘Neu……’
Michael Greeve derde in Grote Prijs de Wolden
Michael Greeve uit De Wijk is ‘zeer tevreden’ over de prestatie van zijn ‘Uncle Berry’ en gaat met een goed gevoel naar huis. Dat het niet lukte om de Grote Prijs te veroveren, vindt hij wel jammer. ‘Ik heb het geprobeerd en heb er alles aan gedaan’, zegt hij. ‘Het liep allemaal heel mooi, er werd zeer snel gereden’. Hij vervolgt: ‘Ik verloor mijn tijd vanuit de dubbelsprong naar de laatste lijn toe. Ik had even een communicatiestoring met mijn paard en moest één galopsprong erbij maken’. Hoe ontstaat zo’n storing? ‘Uncle Berry is in de barrage nog niet zo ervaren als de paarden van Beezie en Dennis. Hij begreep niet helemaal waar ik heen wilde. Over zijn concurrenten zegt hij: ‘Dennis rijdt gewoon top. Hij heeft zijn paarden super aan het springen, dat is knap’. Volgens Michael reed Dennis een ‘supersterke barrage’. ‘Toen ik hem zag rijden, dacht ik dat het moeilijk zou zijn om daar aan te komen. Ik wist dat Beezie het wel zou kunnen. Haar paard is zeer ervaren en zelf kan ze fenomenaal barrage rijden’. Over zichzelf zegt Michael: ‘Ik heb alles gegeven. Volgende keer moet het iets beter’.
Jan Broek vindt het ‘fantastisch’
Gastheer Jan Broek kijkt na afloop van CH De Wolden terug op het concours. ‘Het was een fantastisch evenement. Prachtig mooi weer. Fantastisch mooie sport. Ruiters, grooms, sponsors en vrijwilligers zijn tevreden. Ik ben zelf ook een tevreden man. Er was mooie sport. Wat wens je nog meer?
Over de winnares van de Grote prijs zegt hij: ‘Beezie heeft zoveel uitstraling en is zo’n fantastische amazone. Dat die wint, dat is voor ons concours een fantastische promotie’.
Gaan we nog eens dressuursport op het terrein van Jan Broek in Veeningen beleven? ‘We zijn zes jaar terug begonnen met een springconcours. Ik dacht toen dat maar ik de helft van de terreinen nodig zou hebben. Nu zijn die al vol. Ik zou er dan land bij moeten kopen en dat gaat in de nabije toekomst niet gebeuren’. Is een apart dressuurevenement misschien een idee? Jan Broek: ‘We hebben in Nederland een goede dressuurtop. Maar met alle respect voor de dressuursport: mijn hart ligt meer bij het springen’.
Winnaar B-finale bijt in het gras
‘Afloja la rienda! ‘riepen zijn vrienden langs de kant toen de Mexicaanse Enrique Borbolla op zijn paard door de ring stoof. ‘Teugels los!’ betekende dit, oftewel: ‘Harder!’ Een hoog tempo had Enriquo wel nodig om de spannende barrage van de Eurohill B-finale bij CH De Wolden te winnen. Selma Fikken stond met ‘Winde’ op kop, maar moest zich gewonnen geven toen Enriquo met ‘VDL Upgrader’ haar tijd met een seconde voorbijstreefde.
Even later hadden de vrienden weer veel plezier. Tijdens de ereronde na de prijsuitreiking raakte ‘VDL Upgrade’ even overstuur van de wapperende statiedekens van de andere prijswinnaars en gaf een paar bokken. Enriquo werd uit het zadel gewipt, belandde op de hals van het paard en kon niet voorkomen dat hij naast zijn paard op het gras landde. Lachend klom hij weer in het zadel en vervolgde zijn rit.
De 22-jarige Enriquo werkt bij ‘VDL Stud’ en ziet dit als een unieke kans om zijn ruitercarrière vorm te geven. De jonge ruiter heeft nog geen plannen om naar Brazilië terug te keren, want hij heeft het hier goed naar zijn zin. ‘Ik leer hier veel’, zegt de Engelssprekende ruiter. Tijdens zijn rit in de barrage was hij zo geconcentreerd dat hij de aanmoedigingen van zijn vrienden niet hoorde, vertelt hij. ‘Ik hoorde wel hun gefluit dat ik nog sneller moest gaan’. Het karakter van ‘VDL Upgrade omschrijft hij als ‘realy hot’. ‘Ze is heel snel en kan heel kort wenden. Dat geeft je de mogelijkheid om er echt voor te gaan’.
Een gelukkig man
Parcoursbouwer blikt tevreden terug op CH de WoldenVeeningen- Louis Konickx was gedurende twee weken ‘CH De Wolden’ in alle rubrieken verantwoordelijk voor het parcours. Bijgestaan door zijn collega’s Sjack Meuleman en Wim van Es zorgde hij ervoor dat er voor de deelnemers steeds opnieuw een uitdagende en eerlijke serie hindernissen stond.
Er zat een ‘mooie opbouw’ in de moeilijkheidsgraad van het parcours dat de deelnemende paarden gedurende het concours voorgeschoteld kregen, vertelt Konickx. ‘De eerste dag wil je de paarden een beetje op weg helpen , ze laten wennen aan het terrein’. Hij vervolgt: ‘Een finale is completer. Los van het feit dat het allemaal wat hoger en breder is, zitten er ook wat technische opgaven in’.
Dankzij het leerproces gingen de paarden volgens de parcoursbouwr ‘heel mooi springen’. Hij zegt: ‘Vanmiddag stond er een best lastig parcours’. De paarden sprongen zoals hij verwacht had dat ze zouden doen. De ruiters hadden volgens Konickx de afgelopen dagen goed aan de vorm gewerkt. ‘Daardoor kregen we een mooi aantal foutlozen’.
Volgens Konickx is het zaak te variëren met breedte, afstand en lijnen die gereden moeten worden. Het parcours moet zo gebouwd zijn, dat de paarden die de beste vorm hebben zich selecteren voor de barrage. Daarbij houdt hij rekening met het niveau van de deelnemers..‘CH De Wolden is een twee sterrenconcours . Daarbij heb je een grote variatie aan talent. De paarden zijn allemaal nog niet klaar voor het grote werk, ze zijn nog in opleiding’.
Over een ‘eerlijk’ parcours zegt Konickx: ‘Het is niet erg als er een keer een balkje valt, maar er mogen geen catastrofen plaats vinden. Een ongeluk is het ergste wat er is’. Hij legt uit: ‘Je helpt combinaties niet als ze erin verdrinken. Je bouwt iets waarvan je denkt dat het genoeg uitdaging geeft’. Hij vindt ook dat nagenoeg alle ruiters de opgaven die er zijn moeten kunnen oplossen’.
Over de B-finale van zaterdag zegt hij: ‘Het viel mij op dat de deelnemers hele nette ruiters waren die goed met de sport bezig zijn. De B van ‘beginneling’ was eigenlijk niet van toepassing. Misschien hadden we wel een L-parcours moeten bouwen’.
Komend weekend is Konickx in San Patrignano, Italië te vinden, waar hij de opbouw van een vijfsterren parcours voor zijn rekening neemt. Of hij tevreden terugkijkt op CH De Wolden? ‘Ik ben een gelukkig en tevreden man’.
Extra prijs voor Michael Greeve
De ‘Prix de Vaincuer’ was afgelopen zondag op CH De Wolden voor springruiter Michael Greeve. De 28-jarige springruiter die voor Stal Johan Heins rijdt, verdiende deze prijs omdat hij in beide finales om de Grote Prijs van alle deelnemers het beste had gepresteerd. Afgelopen zondag werd hij met ‘Uncle Berry’ derde, een week eerder stond hij met hetzelfde paard na een rit met één springfoutje op plaats 15 genoteerd.
‘Ik was verrast, had niet aan deze prijs gedacht’, is zijn reactie. Het springzadel, dat hem werd uitgereikt door Karin Bentum van de firma Butet, noemt hij ‘een leuk extraatje’. Of hij snel zijn prijs gaat gebruiken, weet hij nog niet. Michael vertelt dat hij kort geleden juist een nieuw zadel had gekocht. In de toekomst zal het zeker van pas komen en Michael is dan ook niet van plan om zijn prijs op marktplaats.nl aan te bieden.
Wie het zadel gaat poetsen? ‘Dat gebeurt door iedereen hier op stal, het hangt af van wie er even tijd voor heeft’. Hoe belangrijk is een goed zadel? ‘Heel belangrijk’, zegt Michael. ‘Je zit er toch de hele dag op. En het paard moet zich comfortabel voelen met een goed passend zadel op zijn rug’.
Twee dagen na het concours is Michael al weer druk aan het werk. Maandag had hij een vrije dag, maar dinsdag heeft hij alweer tien paarden getraind. Was het moeilijk om er weer in te komen? Michael: ‘Nee hoor. Het was gewoon weer standaard’. Als hij terugkijkt op CH De Wolden, zegt hij: ‘De paarden van onze stal hebben beide weken heel goed gesprongen. Het was een heel geslaagd concours, dat we mooi hebben kunnen afsluiten’. Is er nog een klein feestje gevierd na afloop? Michael: ‘Dat viel wel mee, hoor’.