Ansen- Op de kapstok in de hal liggen naast een klassieke dameshoed een grijze en een zwarte bolhoed. Op het dressoir in de huiskamer staan tussen de portretten van de zoons de ingelijste foto’s van paarden. Over de spiegel die erboven hangt, zijn twee kampioenslinten gedrapeerd. Ze werden deze zomer in Ruinen gedragen door ‘Wonder en Alex van de Ursahof’, tijdens hun ereronde in de rubriek ‘Tweespan voor de boerenwagen’. Alles wijst erop dat tuigpaarden in het leven van Gert en Roelie Boverhof een belangrijke plaats innemen.

Aan de keukentafel vertellen Gert en Roelie over hun gezamenlijke passie voor de tuigpaardensport. Gert heeft een verzameling foto’s van wedstrijden klaargelegd en ook de laptop staat paraat om met beelden zijn verhaal te illustreren. ‘Het gaat erom dat hij in één keer vlamt’, legt Gert uit op de vraag waar het om draait in deze tak van paardensport. Terwijl Roelie hem regelmatig aanvult, maakt hij duidelijk dat de tuigpaardensport een jurysport is. Een driekoppige jury beoordeelt de kwaliteit van de aangespannen paarden terwijl ze voor de wagen hun verheven gangen tonen. De rijder doet zijn uiterste best om het paard zo optimaal mogelijk te laten bewegen. Een goedgaand paard loopt ‘tegen de berg op’: hij zakt van achteren en stijgt in het front. De achterbenen worden ver onder de massa geplaatst en het paard heft de voorbenen hoog op en zet ze royaal weg.

Gert Boverhof

‘Een tuigpaard is los’, zegt Gert. ’ Als een paard gespannen is krijg je hem niet mooi door de baan’. Hij vervolgt: ‘Je moet de balans vinden. Hij moet zich voldoende opwinden, maar ook de rust vinden om zich in de draf lekker te ontplooien’. Als de combinaties zich voor de jury moeten opstellen, zie je vaak opgewonden paarden die soms steigeren. Gert en Roelie schrikken daar niet van. ‘Het is heel goed dat ze dat doen. Het is een teken dat ze graag voorwaarts willen. Als ze op de achterbenen staan en dan vertrekken, heb je meteen de achterhand eronder’.

Over ‘Wonder van de Ursahof’ zegt Gert: ‘Zo’n paard heb je maar eenmaal in je leven’. Samen met de 76-jarige Arend Steenbergen heeft hij het paard in eigendom. Ook Alex van de Ursahof is hun gemeenschappelijke bezit. Gert: ‘Zeven jaar geleden vroeg Arend of ik hem niet eens wilde helpen op een wedstrijd’. In het verleden had Gert hetzelfde gedaan bij Egbert Emmink, die toen in Ruinerwold woonde. ‘Maar dan trouw je, je krijgt kinderen, je stopt ermee’. Al gauw kwam het paardenvirus bij Gert weer naar boven. ‘Ik ben één, twee keer met Arend mee geweest en het jeukte weer’.

Toen ‘Wonder’ drie jaar was ging hij naar de hengstenkeuring. ‘Dat is een dure bezigheid’, vertelt Gert. ‘Daarom hebben wij Wonder voor de helft gekocht. Dan deel je de kosten’. Het talentvolle paard werd echter niet goedgekeurd voor de fokkerij. ‘Wonder liep in Ermelo bij de beste tien van Nederland. Maar in Utrecht werd bij de medische keuring een minimale afwijking in de koot van een achterbeen geconstateerd. We hebben hem toen laten castreren en hem betuigd, om hem in de sport uit te brengen’.

Wonder bleek zijn naam eer aan te doen. Gert: ‘Hij was als vierjarige eigenlijk al een crack. Iedereen kon zien: ‘Dat is een goeie’. Harm-Jan Veenstra uit Boijl kreeg Wonder een winter op stal en bracht hem uit in de ‘staalservice competitie’. Gert: ‘Dat waren de beste jonge paarden van Nederland. over 5 wedstrijden was Wonder van de Ursahof tweede. Op die leeftijd heeft hij al veel meegemaakt’.

Als zevenjarige is Wonder inmiddels gekwalificeerd voor de open klasse en heeft hij veel overwinningen op zijn naam staan. De kans dat hij ooit wordt verkocht is vrijwel uitgesloten. Gert: ‘We konden hem verkopen, maar zo’n paard krijg je nooit weer, die zijn er bijna niet’. Is het mogelijk nog zo’n talent te fokken? Gert: ‘Arend is al 45 jaar fokker. Dit is het product waar hij altijd naar toe heeft gefokt. De kans dat dit nog een keer lukt is zo klein’.

‘Ursa’, de grootmoeder van Wonder, was ook succesvol op wedstrijden. ‘Ze heeft alles gewonnen wat er te winnen viel’, vertelt Gert. Ursa kreeg in haar leven 17 veulens. ‘Vorig jaar hebben we haar op 32-jarige leeftijd laten inslapen’. Even leek het er even op dat de Ursa-lijn ten einde liep, toen de moeder en zus van Wonder naar Spanje verkocht werden. ‘Je kunt niet alles aanhouden, je moet soms afscheid nemen’, legt Gert uit. ‘ Arend was 72 en er stonden daar 9 paarden op stal’. Roelie: ‘En wij waren toen nog niet in beeld’. Gert: ‘We reden toen wel wat, maar nog niet zo intensief als nu’.

Gert vervolgt: ‘Drie jaar geleden vertelde Arend dat hij had vernomen dat er in Markelo een merrie op stal stond die hij had gefokt. Het dier moest daar nodig weg. We zijn direct gaan kijken. De merrie verkeerde in een slechte conditie. We hebben haar meegenomen, hier in het land gezet en goed gevoerd’. Met deze twaalfjarige ‘Piaff’ was de Ursa-lijn terug. Gert vertelt dat ze gedekt werd toen ze weer helemaal op krachten was gekomen. De keus viel op Patijn. ‘We zijn een beetje Patijn-gek’, verklaart Gert. Het resultaat was de merrie Duchesse, die samen met Alex en Wonder bij Arend op stal staat.

Aan het moderne tuigpaard worden andere eisen gesteld dan aan zijn voorgangers van een aantal generaties geleden. Werd het tuigpaard van vroeger ook ingezet voor het boerenwerk, tegenwoordig is het zijn taak de show te stelen op wedstrijden. ‘Er komt nu steeds meer Hackneybloed in’, vertelt Gert. ‘Voor de sport is ervoor gekozen om er iets fijns en een vechterig karakter in te brengen’. Ook door de aderen van Patijn, de vader van Wonder, Alex en Duchesse, stroomt Hackney-bloed.

Niet alleen Gert klimt geregeld op de bok. Roelie heeft sinds 2009 haar rijvergunning op zak. Ging ze voor die tijd met Gert mee als groom, nu brengt ze Wonder zelf uit in de damesrubrieken voor de vier- en tweewielige wagen. Toen Roelie besloten had om ook te leren mennen, trainde ze samen met Gert om de rijkunst onder de knie te krijgen. Gert: ‘We dachten dat we het helemaal onder controle hadden’. Maar bij het afrijden bleek dat tegen te vallen. Roelie; ‘Normaal is het paard heel rustig. Maar hij hoorde de muziek en ging naar boven. Hij was helemaal in de wedstrijd, ik kon hem niet houden. Hij ging voor mijn gevoel harder en harder. Ik riep naar Gert: ‘Stoppen! ’ Gert had het niet in de gaten, die dacht: ‘Het gaat geweldig’. Maar ik dacht : ‘Hij gaat dwars door alle omheiningen en over de juryleden heen. Ik ben nog nooit zo bang geweest’. Omdat Roelie haar paard uiteindelijk stop zette, was ze gezakt voor het examen. Roelie: ‘De andere dag was ik nog zo bang. Ik had de angst in de benen en dacht: ‘Dit doe ik nooit meer’. Maar het zat me toch niet lekker’. Roelie besloot niet op te geven en nam les bij Harm-Jan Veenstra, de hengstenhouder uit Boijl. Ze slaagde de tweede keer met glans. Roelie: ‘Het lijkt zo gemakkelijk, even rond rijden met het karretje. Maar een paard is in de wedstrijd helemaal anders, de knop gaat om. Nu vind ik het nog wel spannend, ik leer nog steeds. Maar ik weet nu dat ik hem onder controle kan houden’. Roelie is blij dat ze heeft doorgezet. ‘Het is leuk om het samen te doen’, zegt ze. Net als Gert valt ze met Wonder regelmatig in de prijzen. Ook de extra prijs voor ‘het schoonste geheel’ in de damesrubrieken is haar al vaak ten deel gevallen.

Afgelopen winter kochten Rert en Roelie een tweewielige wagen. Deze komt Roelie goed van pas voor het damesnummer, maar ook Gert heeft er veel plezier van. Sinds kort houdt hij zich bezig met ‘tandem rijden’, waarbij twee paarden achter elkaar ingespannen worden. Omdat Wonder het meest ervaren paard is en de meeste show maakt, loopt hij voorop. ‘De voorste is de showbink’, zegt Gert.

In de toekomst hoopt Gert ook een ‘klavertje drie’ in te kunnen spannen: één paard voorop en twee erachter. De nu tweejarige ‘Duchesse van de Ursahof’ zou het drietal compleet kunnen maken. De jonge merrie moet zich nog bewijzen, maar stilletjes dromen Gert en Roelie van een mooie toekomst voor deze jongste telg uit de Ursa-stam. Gert: ‘Duchesse, dat moet de topper worden. En als we met haar de Ursa-lijn kunnen voortzetten zou de puzzel compleet zijn’. Arend Steenbergen, die is aangeschoven aan de keukentafel zegt nuchter: ‘Eerst nog maar even met de benen op de grond blijven staan’.

Webworks by TLN Webdesign