‘Een pony mag ook wat zeggen’

Ruinen- Het scheelde tweehonderdste van een seconde. Bijna was de elfjarige Sanne Broekman met haar pony ‘Djumbo’ tijdens de Hippiade op 11 september in Kootwijk Nederlands Kampioen geworden. In de barrage van de klasse L voor A- en B-pony’s stond  Sanne aan kop, maar werd van die plaats afgereden door Anouk Mulder uit Lange Zwaag. ‘Ik vond het heel leuk voor haar en gunde het haar, maar voor mezelf vond ik het ook wel jammer’, aldus de jonge amazone uit Ruinen.

‘Ik was toch heel tevreden. Tweede van Nederland word je ook niet zo maar’, blikt Sanne terug. Met haar D-pony Samos had ze een week eerder in Ermelo meegedongen naar het Nederlands Kampioenschap in de klasse Z. Samos tikte twee balkjes naar de grond. ‘Ik vond dat het wel goed was gegaan’, zegt de amazone. Sanne legt uit dat Samos nog maar zes jaar is en nog veel moet leren.

Sannes broer Jari (14) startte tijdens de Hippiade zijn C-pony ‘Sil’ in het M-parcours. Met drie springfoutjes viel hij niet in de prijzen. Jari: ‘Bij het eerste balkje waren we allebei nog niet wakker’. Hij is tevreden en heeft ervan genoten om voor het eerst aan het Nederlands Kampioenschap mee te doen.

Sanne en Jari komen uit een ‘paardennest’. Hun vader Henk  schreef zes keer een Drents Kampioenschap op zijn naam. Jari (14) kreeg deze zomer in De Wijk het kampioenslint omgehangen en voor Sanne staat het aantal Drentse Kampioenschappen op drie. Met pappa als instructeur en een verzameling pony’s op stal krijgen beiden alle kansen om hun hippisch talent te ontwikkelen.

Sanne kreeg pony Djumbo toen ze zes jaar oud was. Ze reed het schimmeltje zelf aan. Sanne; ‘In het begin was het wel moeilijk’. Haar vader vult aan: ‘Op een avond viel ze er soms wel twee of drie keer af’. Sanne: ‘Opa zei: ‘Verkoop die bok toch, het is niet meer vertrouwd’. Maar nu Djumbo weg moet omdat ik te groot word, vindt opa dat helemaal niet leuk’.

Volgens Sanne is de liefde voor paarden erfelijk. ‘Mijn opa die best wel oud is, handelde altijd in paarden. Pappa had het van hem gekregen en wij weer van pappa’. Over haar vader: ‘Zonder pappa waren we nooit zover gekomen’, en: ‘Hij vindt het leuk om ons zo groot te zien worden’.

Mamma Alie mengt zich in het gesprek. ‘Ze willen zelf heel graag rijden, dus als je ze die kans kunt geven is dat mooi’. Ze vervolgt: ‘Ze kunnen ook goed tegen hun verlies en dat moet ook. Dat is nog belangrijker dan winnen’. Sanne haakt daarop in: ‘Soms zie je meisjes of jongens die heel boos worden op de pony. Als ze een weigering of een balkje hebben gaan ze huilen. Zo zijn wij niet’. Is  Sanne wel eens boos op haar pony?  ‘Jawel, als hij niet doet wat ik wil. Als hij stopt om niks mag je hem wel een tik geven. Of als hij niet oplet mag je hem wel eens een schop geven’. Maar Sanne vindt dat je niet tekeer mag gaan en gewoon lief voor de pony moet zijn’. Ze zegt: ‘Als hij op stal hinnikt moet je ook niet boos worden. Iedereen heeft het recht om wat te zeggen, dat heeft een pony ook’.

Waarom is volgens Sanne ponyrijden leuker dan voetbal? Sanne: ‘Het is gewoon mooi hoe je met zo’n dier aan de gang kunt gaan. Kijk, een bal heeft altijd z’n dag, maar een pony niet. Die is soms chagrijnig, dat kan. Iedereen heeft z’n dag wel eens niet. Dan laat ik hem niet alles doen en ga ik gewoon lekker ontspannen rijden’.