Uitbundige taarten, in alle vormen en kleuren, volgeladen met snoepjes, room en marsepein. Samen met een kind bouwt Abel in zijn televisieprogramma 'De taarten van Abel' fantasievolle creaties, waarbij het glazuur van je tanden springt. Ondertussen vist hij naar verhalen uit het kinderleven, waarin meestal iets bijzonders aan de hand is. Tijdens de kinderboekenweek werd Abel op verschillende plaatsen in het land als Sinterklaas binnengehaald. Wie is de Siemon de Jong achter deze kindervriend en wie was de kleine Siemon?

In de Ferdinand Bolstraat in Amsterdam runt Siemon met zijn compagnon Noam Offer bijna twintig jaar zijn zaak: 'De taart van 'n tante'. Een bonte verzameling van kleuren, meubilair en vitrines vol gebak en taarversiering vormt het interieur. Aan alle tafeltjes zitten gasten, als Siemon de smalle trap achterin de zaak beklimt. Op de zolder ploft hij op een bank en steekt een sjekkie op: 'Ik ben één van de laatste rokers en hier mag ik dat lekker doen'.

Ben je ondernemer, of ben je televisiepresentator?En hoe verhouden zich die twee?
"Ik ben een creatief ondernemer. Ik heb 25 man personeel, af en toe moet ik met de zweep erover. Als ik binnenkom zie ik alles wat er fout is, wat vuil is, wat scheef staat. Ik zou dat wat charmanter willen doen, maar na 'Goedemorgen' roep ik meteen: 'Waar is het toiletpapier, kan hier een kleedje op...'. Ik hoef niet de leukste baas te zijn. Er wordt gauw over je heengelopen. Als Abel is het mijn taak om een gezellige dag te maken, dat is eigenlijk het hele ingrediënt".

Wat wil je met je programma laten zien?
"In 2002 kwam er een producent naar me toe. Die wilde een programma maken over spelen met eten, lekker onverantwoord. Of ik daar oren naar had. Nou ben ik altijd wel een beetje een latente artiest geweest, een entertainer. Een taart is natuurlijk ook entertainment. Een taart is een momentum, een offerande. Ik zorg dat er dames in taartjurkjes bijlopen, ik laat het exploderen..... Met het programma zijn we gewoon begonnen. In het begin zat er een regisseur bij, die dan vroeg: 'Kun je het gesprek hier naar toe sturen?. Maar na 75 afleveringen wil ik van tevoren eigenlijk niet zoveel weten van een kind. Dat vind ik het leukste. Ik houd van improviseren. Dat gesprek, ja, dat bleek ik goed te kunnen. Er zitten verder geen geheimen achter".

Ben je echt in je programma's? Of speel je Abel?
"Nee, ik speel het niet. Dat zeggen m'n vrienden ook. Daar word ik altijd veel om geroemd, dat het zo natuurlijk blijkt te zijn. Ik denk dat het komt, doordat ik.tijdens de opname niet alleen bezig ben met dat kindje, dat gesprek, maar ondertussen ook die leuke taart moet maken. Ik ben er niet mee bezig of ik een beetje leuk overkom. Ik kijk niet graag naar mezelf. Dan zie ik de wallen en de rimpels".

Kijk je de programma's wel eens terug?
"Af en toe, als het vers van de pers is. Herhalingen, dat trek ik niet. Het kijkt niet prettig. Ik groei ook als mens, stel mijn meningen bij. Ik vind het niet boeiend om mezelf na een paar jaar terug te zien".

Wat heb je met kinderen?
"Naast Abel helemaal niks. Ik heb wat met mensen. En kinderen zijn gewoon mensen".

Wie was de kleine Siemon?
"Ik was een vrolijk kindje. Toen ik 5, 6 was, had ik mijn topjaren. Op de kleuterschool was ik heel open, was creatief, hield verhalen voor de klas. Op de lagere school moest ik me aanpassen, toen was er structuur, werd ik gecorrigeerd. Ik zie mezelf nog huilend in de klas zitten bij juffrouw Worp. Met 11, 12 jaar, ging ik in Monnickendam naar de Christelijke MAVO, met een grote C. Dat botste ontzettend. Toen heb ik mezelf ingeschreven bij een school in Oud-Zuid, en heb gewoon's avonds thuis verteld dat ik voortaan naar die school ging. Als dertienjarige werkte ik ook al bij Van der Valk, ik geloof voor 2 gulden per uur. Ik was altijd al een werker, een ondernemer".

Hoe had je het thuis?
"Ik had twee broers, een oudere en een jongere, en heel zorgzame ouders. Ik kom echt uit een goed nest. Ik wist al jong dat ik anders was dan de 'main stream'. Ik denk nu dat dit vooral te maken had met mijn vrije geest en niet zozeer kwam doordat ik op jongens viel. Volgens mijn vader stond ik buiten touwtje te springen. Ik was stiekem met barbies aan het spelen. Ik deed wel meer dingen stiekem, omdat ik al heel jong wist wat de norm was. Ik voelde het ene, maar hoorde van mijn omgeving, op school, dat het anders hoorde".

Kun je het moment nog herinneren dat je' uit de kast kwam'?
"Ja, natuurlijk, er zijn momenten in een mensenleven die heel heftig zijn. Ik denk dat ik er al mee bezig was op m'n veertiende, vijftiende, maar had er geen idee van. Ik kwam uit Monnickendam, de zestiger jaren. Alleen de kapper met de poedel kende je, daar werd over geroddeld. Ik ging heel stiekem naar pornobioscopen, natuurlijk helemaal stijf van de adrenaline. Ik werd de beste in liegen. Ik wist precies hoe het hoorde, dus ik had altijd vriendinnen. Ik zorgde dat het plaatje helemaal klopte, maar ik droeg het wel altijd met me mee, waardoor ik ook een heel laag zelfbeeld kreeg. Weet je, geen kind wil z'n ouders verdriet doen".

Hadden je ouders het misschien al in de gaten?
"Nee, ze zagen groen toen ik het vertelde. M'n vader heeft direct z'n verontschuldigingen aangeboden. Hij was een beetje zo'n machoman en had vaak van die anti-opmerkingen gemaakt. M'n moeder deed dat later ook nog eens, op haar sterfbed. Soms zie je dat ouders er helemaal tegenin gaan, maar vaak zie je dat ze zelf ook een soort van gay worden als hun kind uit de kast komt. Als ouder moet je je grenzen gaan verleggen, je wilt je kind verdedigen. Eerst word je als kind opgevoed door je ouders, en later neem je als kind die rol over. Ik denk dat ik al vrij snel mijn ouders bij de hand nam. M'n vrienden van uit de hele wereld, die nam ik altijd mee. Als Siemon thuis kwam, dan gebeurde er altijd wel wat".

Je was een ondernemend jongetje, ging tegen de stroom in, koos zelf een andere school. Wat vind je van een meisje van 13 dat in haar eentje de wereld rond wil zeilen? "Kinderen worden ontzettend beschermd opgevoed, hier. Ga eens naar Roemenië, of kijk eens in Mexico. Het is dat we zo schathemeltjerijk zijn hier, en al die tijd hebben, dat we het ons kunnen veroorloven ze zo te beschermen. Ik heb een boek gelezen, 'Mama's house', daar hebben kinderen al seks met de hele buurt als ze acht, negen, tien zijn. Ik ben een paar jaar terug in Mexico geweest, ik was op een feest. Ik spreek wat Spaans. Ik zong wat liedjes. Op een gegeven moment zegt die moeder tegen mij: 'Hier, mag je m'n dochter van dertien hebben.' En even later trekt dat meisje aan mijn arm van: 'Hee, gaan we nou?' Nog maar een paar eeuwen geleden waren we negen en twaalf als we gingen trouwen. Zelfs Willem de derde of zo, die moest in de huwelijksnacht z'n vrouw van negen uit de lakens halen. En de hele hofhouding stond ernaar te kijken. Dus als dat kind dat zou trekken om een wereldreis te maken.... Kinderen hebben wel moeilijkere dingen gedaan op hun dertiende. Onderschat een kind niet. Ze zijn niet achterlijk, ze zijn de beste in manipuleren. Ik zie ouders die zich helemaal laten manipuleren, die zich d'r door hun kinderen helemaal onder laten lopen".

Hoe zou opvoeden dan moeten?
"Ja, ik weet het niet. Ik heb zelf geen kinderen, daar hoef ik lekker niet over na te denken".

Als een kind tijdens het taarten bakken jou zijn levensverhaal heeft verteld, en je doet daarna de deur dicht, ben je het dan kwijt?
"Ze komen binnen, we maken een taart en ik stuur ze de deur weer uit. Ik maak het af. Ik pretendeer niet dat ik hun dokter ben die de rest van je leven bij hun zal staan. Meestal loop ik er niet meer mee rond, dan heb ik het echt afgesloten, omdat het eigenlijk ook een rond verhaal is. Wie wel heel veel indruk op me gemaakt heeft, is Dahran. Omdat we vorig jaar de vijfde serie hadden, mocht ik zelf een kindje uitkiezen. Dahran is het zoontje van een vriendin. Hij werd veel te vroeg geboren, heeft zuurstoftekort gehad en daardoor is hij spastisch geworden. Ik zag ik hem in de couveuse liggen. Je gaat dan niet tegen je vriendin zegen: 'God, kind, als dat maar goed komt. Wat klote zeg,, dat dit kind niet af is'. Ik bouwde een muurtje, om haar en mezelf te beschermen. Misschien heb ik altijd wel gevreesd: 'Hoe moet dat nou met dat ventje?. Toen ik voor de opname de hele dag met hem optrok, viel dat muurtje om. Hij is nu acht, of negen. Hij loopt moeilijk maar hij is zo wijs en zo sterk. Hij is super bij de pinken. Nog tien jaar en dan kan hij op zichzelf wonen, dan krijgt hij nog wel een vriendin of een vriend. Dat komt wel goed".

Had je Dahran in de jaren tussen de couveuse en de opnames niet meer gezien?
"Natuurlijk wel, maar dan was ik niet alleen met hem bezig. Ik loop niet altijd Abeltje te spelen".

Zou je het programma ook met volwassenen kunnen maken?
"Ik schreeuw al jaren: 'Ik wil met bejaarden'. Ik zie kinderen van acht, die zijn al zo ouwelijk. En ik zie bejaarden van 96, die zijn gewoon een kind van vier. Daarom heb ik het over 'mensen', ik ben gek op mensen".

Webworks by TLN Webdesign